Feeds:
Wpisy
Komentarze

Miejscowość ta została zasiedlona przybyszami z miejscowości podłańcuckich w 1947 roku, głównie z Handzlówki. Na początku nosiła ona nazwę Dusowce. Założycielami wioski byli: Antoni Kisała i Stanisław Kisała, oraz Feliks Wojnar. W wiosce działa od 1949 roku ochotnicza straż pożarna, od 2002 roku należąca do krajowego systemu ratowniczo – gaśniczego. W jej posiadaniu są dwa wozy bojowe star 25 i star 244 oraz wiele sprzętu niezbędnego do gaszenia pożarów. Jej założycielem był Stanisław Magryś. Przy straży od 1994 roku działa orkiestra dęta pod batutą Jóżefa Pelca. W Nizinach istnieje także kładka nad Sanem umożliwiająca mieszkańcom z pobliskich Chałupek Dusowskich dotarcie do sklepów i szkoły oraz przystanków komunikacyjnych.

We wrześniu roku 1945 wieś Dusowce (tak wcześniej nazywały się Niziny) została doszczętnie spalona. Powód spalenia: Wysiedleni mieszkańcy czekali na transport kolejowy w pobliskiej Żurawicy. Ponad tydzień koczowali na rampie, nie mogąc doczekać się podstawienia wagonów. Zabrane ze sobą niewielkie zapasy pożywienia kończyły się. Korzystając z niewielkiej odległości, bo wynoszącej zaledwie 8 kilometrów, udali się tłumnie na swoje dawne miejsce, aby zdobyć nieco zboża i innej żywności na drogę. Wówczas nowo zasiedleni Polacy stawili opór i wypędzili dawnych gospodarzy, nie pozwalając im niczego zabrać. Tłumaczono się tym, iż Polacy pod Lwowem, bo stamtąd przybyli, zostawili wszystko, co mieli. A zostawili wiele bo był to okres po zbiorach, a więc zboże i wszystkie inne płody rolne zalegały już w stodołach. Spór przerodził się w dramat, gdy o fiasku wyprawy powiadomiono UPA. Na reakcję nie trzeba było długo czekać. 17 września w nocy najpierw spłonęła Walawa, a kilka godzin później Dusowce. Na widok łun nad Walawą mieszkańcy Dusowiec(polscy osadnicy), skryli się na polach, w krzakach, w wiklinie nad Sanem lub gdzie tylko kto mógł. Pożar strawił całkiem drewniane chałupy kryte słomą. Nie udało się też uratować skromnego dobytku repatriantów. Udali się oni w okolice Wrocławia, gdzie otrzymali z Państwowego Urzędu Repatriacyjnego przydział mieszkań, gospodarstw, oraz pomoc z dostaw UNRRA. Wieś pozostała pusta. Zachowała się jedynie drewniana cerkiew, która nie konserwowana i szabrowana zawaliła się na początku lat pięćdziesiątych. Nie uprawiane pola zarosły chwastami.

Wygląd wsi zaczął się zmieniać w 1947 roku, kiedy to do Dusowiec zaczęli przybywać nowi osadnicy z położonej nie daleko Łańcuta Handzlówki. Tereny te już po pierwszej wojnie światowej, opuściła pierwsza grupa mieszkańców w poszukiwaniu własnego, lepszego kawałka ziemi. Druga grupa wyjechała w latach trzydziestych i osiedliła się w Trójczynach pod Przemyślem. Trzecią stanowi mieli mieszkańcy wsi Dusowce.

Ruch osadniczy zainicjowali trzej mieszkańcy Handzlówki: Antoni i Stanisław Kisałowie oraz Feliks Wojnar. W marcu 1946 roku przybyli do Urzędu Ziemskiego w Przemyślu, gdzie zostali powiadomieni o sytuacji na terenie powiatu, oraz warunkach otrzymania ziemi. Ze względu na przeprowadzaną akcję przesiedleńczą do ZSRR opuszczonych majątków poukraińskich, było dużo. Należało tylko dokonać wyboru i uzyskać potwierdzenie od miejscowego sołtysa. Następnie trzeba było zgłosić tę propozycję do Urzędu Ziemskiego, który wydawał stosowny akt nadania ziemi.

Działalność społeczna mieszkańców Dusowiec rozpoczęła się już w 1947 roku, a więc równocześnie z zagospodarowaniem wsi. Odtąd każda praca, zmierzająca do stworzenia nowych wartości materialnych na terenie wsi podejmowana była w sposób zorganizowany przez mieszkańców wsi.

Po zorganizowaniu działek, problemem stał się dojazd do wsi. Dotąd odbywał się on droga polną nieutwardzoną, stąd w okresie wiosny i jesieni, lub większych opadów przejazd po niej stał się uciążliwy. Uniemożliwiało to również dowóz towarów do miejscowego sklepu. Podjęto więc decyzję o budowie drogi. Jednocześnie trzeba było wykopać rowy melioracyjne, podnieść jezdnię i oczyścić ją. Z pomocą pospieszyło wiejskie kółko rolnicze. Własnym sprzętem został przywieziony materiał na utwardzenie drogi. Na ten cel dostarczono 750 metrów sześciennych żwiru. Do pracy włączyli się także mieszkańcy. Czyn społeczny oceniono na 1500000 zł. Od maja 1970 roku uruchomiono linię PKS, łączącą wieś z gminą Orły oraz z Przemyślem.

Razem z budową szkoły pojawił się problem z elektryfikacja wsi. Jednakże niemożliwa była realizacja dwóch przedsięwzięć naraz. Prace rozpoczęto w 1955 roku. Głównym wykonawcą było Przedsiębiorstwo Elektryfikacji Wsi. Grupa składająca się z pięciu osób przystąpiła do pracy, a mieszkańcy dostarczyli słupów. Już jesienią podłączono prąd do sieci, i chociaż instalacje pozwoliły na podłączenie tylko jednej żarówki, radość była ogromna.

2 marca 1954 roku, na wiejskim zebraniu, przy udziale 48 obecnych, podjęto decyzję o budowie domu ludowego. Wybrano komitet budowy domu ludowego, na czele z Ludwikiem Cieszyńskim. 24 kwietnia 1955 dom ludowy został oddany do użytku. Mieścił salę widowiskową, garderobę i scenę. Znalazło się także miejsce na urządzenie biblioteki oraz kawiarenki i sklepu.

Kolejnym wielkim przedsięwzięciem była budowa przystanku kolejowego. Jego otwarcie w 1979 roku znacznie poprawiło stan komunikacji wsi. Znikł zwłaszcza problem dojazdu do szkół średnich młodzieży, a do pracy dorosłych.

W 1982 roku oddano do użytku kościół pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Należał on do parafii w Walawie. Ciężar tej inwestycji wziął na siebie komitet budowy, na czele którego stanął Andrzej Piś. W jego skład wchodzili także: Jan Peszko, Władysław Bielech, Izabela Kożuszek, Danuta Statkiewicz, Tadeusz Pusz, Stanisław Cioch, Józef Pelc, Antoni Sobek, Józef Kisała, Antoni Bandrowski, Zbigniew Gorczyca, Mieczysław Nalepa, Zygmunt Cieszyński, Bronisław Polnik, Andrzej Szponar, Franciszek Kuźniar, Józefa Lenar i Edward Sobek. Od sierpnia 1981 do lipca 1982 gromadzono fundusze i materiały budowlane oraz załatwiano wszystkie formalności związane z budową. Budowę rozpoczęto latem 1982. wcześniej poświęcono plac budowy i postawiono na nim krzyż. Całością prac kierował Józef Kisała. Zatrudniono także murarzy z Handzlówki. 13 października 1983 roku ksiądz biskup Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia kościoła.

W 1952 roku zorganizowano we wsi wiejski sąd polubowny, złożony z członków aktywu wiejskiego w osobach: F. Wojnar, L. Cieszyński, St. Kisała. Rozpatrywał on na miejscu spory sąsiedzkie. Tą drogą załatwiono wiele spraw konfliktowych, a zwaśnione strony nie musiały ich rozstrzyga drogą sądową.

Organizacją powołaną do zabezpieczenia i ochrony dobytku mieszkańców wsi była zawiązana w roku 1949 jednostka Ochotnicze Straży Pożarnej. Założyła ją grupa byłych członków OSP w Handzlówce. W chwili tworzenia jednostka liczyła 10 osób. Pierwszym jej prezesem został Stanisław Maryś. Wyposażenie straży składało się z sikawki ręcznej, oraz kilku odcinków węża. W roku 1953 jednostka otrzymała pierwszą motopompę M-200. Było to duże osiągnięcie, gdyż takiego sprzętu nikt w okolicy nie posiadał. W 1958 roku władze gromadzkie przekazały budynek po kuźni Gminnego Ośrodka Maszynowego z przeznaczeniem na remizę. W 1963 roku doprowadzono do remizy światło elektryczne. Można było zatem rozpocząć szkolenie członków OSP w zakresie pierwszego i drugiego stopnia. Kilku strażaków ukończyło kurs dowódców sekcji, mechaników i radiotelegrafistów. W 1966 roku stanowisko prezesa objął Antoni Pondel. Samochód bojowy marki „STAR 20” wraz z wyposażeniem, oraz 10 mundurów bojowych, jednostka otrzymała w 1966 roku. Zatem zaszła konieczność przebudowy garażu. Zmiana prezesa nastąpiła w 1969 roku. Objął je Feliks Wojnar. W 1971 roku na miejsce skasowanego „Stara” jednostka otrzymała samochód bojowy „Żuk”. Jednostka brała udział w akcji powodziowej w Przemyślu. Jednocześnie stale wzrastała liczebność drużyny ( średnio liczyła 40 osób), przybywało sprzętu i nagród: pierwsze miejsce w zawodach gminnych i drugie w rejonowych (1980 rok).

Od 1950 roku, na Tereni wsi działały partie polityczne: Podstawowa Organizacja PZPR , Koło Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego oraz Związek Młodzieży Wiejskiej.

We wrześniu 1945 roku wraz z wsią spłonęła szkoła w Dusowcach. Rok 1947 był przełomowym. Zaczęto odbudowywać nie tylko swoje gospodarstwa ale pomyślano też o obiektach użyteczności publicznej. Postępowała odbudowa szkolnictwa. Gdy do Dusowiec przybyli osadnicy, zadomowili się na nowym miejscu i prawie każdy miał już gdzie mieszkać. Zaczęli myśleć o obiektach użyteczności publicznej. W 1951r.podpisano z Andrzejem Cieszyńskim umowę o wynajem budynku. Był on kierownikiem mleczarni w Handzlówce i jako osoba samotna początkowo nie śpieszył się z zagospodarowaniem działki a następnie z niej zrezygnował. Aktyw wiejski postanowił urządzić tam sklep, świetlicę oraz jednoklasową szkołę. Jednocześnie mieszkańcy Dusowiec czynili starania o budowę szkoły z prawdziwego zdarzenia. W podaniu uwzględniono także elektryfikację wsi oraz budowę sklepu, którego brak mieszkańcu bardzo odczuwali. Ze względu na brak funduszy, pomocy takiej mieszkańcy wsi nie otrzymali. 2 stycznia do Dusowiec przybyła ekipa budowlana Jarosławskiego Przedsiębiorstwa Budowlanego. Praca posuwała się w bardzo szybkim tempie. 7 listopada 1954r. o godz. 10:00 dokonano uroczystego otwarcia budynku szkolnego. W początkowym etapie funkcjonowania szkoły baza lokalowa była wystarczająca. Jednak kłopotliwe stało się prowadzenie takich lekcji jak: fizyka, chemia, technika czy wychowanie fizyczne. Zaczęto zastanawiać się nad rozbudową szkoły. Ostatecznie zdecydowano jednak o dobudowie piętra do istniejącego budynku. Równocześnie z rozbudową szkoły trwały prace przy budowie domu nauczyciela.2 kwietnia 1970r. uczniowie mogli się uczyć w pięciu nowych salach. Warunki lokalowe poprawiły się znacznie: sale jasne, dużo światła, parkiety, centralne ogrzewanie. Szkoła szczególną uwagę zwracała na proces wychowywania, zwłaszcza na kształcenie właściwych nawyków i kulturalnego zachowania się nie tylko w szkole, ale i poza nią. Młodzież szkolna uczestniczyła aktywnie w życiu kulturalnym wsi, biorąc udział w uroczystościach organizowanych przez Wiejski Dom Ludowy. Na terenie szkoły działały liczne organizacje uczniowskie takie jak: Polski Czerwony Krzyż, Samorząd Uczniowski, Szkolna Kasa Oszczędności oraz Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Od września 1967 roku w szkole działała także drużyna zuchowa. Początkowo liczyła 28 członków-uczniów od klas I do IV. Na zbiórkach przede wszystkim zuchy uczyły się piosenek. W trakcie różnych gier i zabaw ćwiczyły szybkość i orientację. 28 października 1960 roku rozpoczął się kurs, umożliwiający ukończenie klasy siódmej.

Działalność kulturalna mieszkańców Dusowiec rozpoczęła się równocześnie z budową wsi. Już bowiem w trakcie zagospodarowywania terenu w 1947r. pomyślano o budynkach użyteczności publicznej: szkoły, domu kultury i świetlicy. Na początek jednak musiał wystarczyć mały budynek, w którym mieściła się szkoła i sklep. Tam też odbywały się zebrania wiejskie. Urządzano nawet zabawy taneczne, choć ciasnota była wtedy ogromna. Warunki poprawiły się gdy wybudowano dom ludowy, w którym zorganizowano bibliotekę wiejską. Przy WDK działało wiele zespołów i kół zainteresowań. Niezależnie od wieku, zgodnie ze swoimi upodobaniami, każdy mógł brać udział w zajęciach. Odbywały się one w godzinach popołudniowych. WDK był miejscem, gdzie organizowano zebrania wszystkich organizacji działających na terenie wsi: KGW (Koła Gospodyń Wiejskich) oraz ZMP (Związku Młodzieży Polskiej). Biblioteka jako placówka naukowa, oświatowa a zarazem usługowa, zajmowała szczególne miejsce w upowszechnianiu kultury.

Ludność wsi Niziny, do momentu wybudowania kościoła na terenie wsi, uczęszczała na msze święte, dzieci przystępowały do komunii w kościele w Walawie. Gdy wybudowano kościół w Nizinach, parafa Walawa składała się z dwóch miejscowości. Wraz z przyjściem do Nizin księdza Andrzeja Kudyby, Niziny stały się Rektoratem. Dzięki staraniom Księdza Andrzeja, na mszy rezurekcyjnej w roku 2007, oznajmiono oficjalnie, że powstała parafia NIZINY.

Reklamy

Niziny (do 1977 i w latach 1981-1986 Dusowce [1] ) – wieś w Polsce położona w województwo podkarpackie, w powiat przemyski, w gmina Orły. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwo przemyskie. Wieś Niziny ze względu na swoje położenie w pewnym stopniu sprzyja rozwojowi rolnictwa. Z tego też powodu można wyróżnić kilka gospodarstw wielkoobszarowych. W gospodarstwach tych głównym asortymentem upraw są: buraki cukrowe, pszenica, jęczmień, rzepak i kukurydza. Znaczną część produkcji rolnej w naszej miejscowości stanowią też hodowla trzody chlewnej oraz hodowla krów mlecznych. W Nizinach jest kilka prężnie rozwijających się gospodarstw specjalistycznych, które zajmują się uprawą roślin pod osłonami (szklarnie oraz tunele foliowe). W gospodarstwach specjalistycznych uprawia się pomidory, ogórki, paprykę, pory, selery, cebulę i inne warzywa. Poza działalnością rolniczą działają również firmy transportowe, które zajmują się przewożeniem różnego rodzaju towarów.

Na terenie wsi, znajdują się:

Dwa poukraińskie cmentarze, Kościół p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy (zbudowany w latach 1981-1983 r.), Pomnik wybudowany w 50 rocznicę odbudowy i osadnictwa wsi Dusowce – Niziny 1947-1997 rok („Wierni Bogu i ojczyźnie ukochali ziemię, na zgliszczach wojennych zbudowali wieś”), Pomnik wybudowany w 10 rocznicę osadnictwa i odbudowy wsi Niziny-Dusowce 1947-1957r., Dwa poukraińskie cmentarze, Pomniki przyrody, w postaci dorodnych, wiekowych Lip,  Nowoczesna oczyszczalnia ścieków, do której oprócz Nizin są podłączone okoliczne wioski gminy Orły.

hamryrarabyra

nananana

rererwawafter

grrrrrrgrgrgr

fgfgfg

fgrfgtgtggfb,.llticbwwkpumcvz

1

.

Galeria